Sinds het ontstaan van de Belgische staat ondergaan de Vlamingen de actieve verfransing van Vlaanderen. De taal- en administratieve faciliteiten in de zes randgemeenten zijn het tastbare bewijs van het onvermogen en de onwil (onkunde) van de Franstaligen om zich aan te passen aan de taal- en de cultuurgemeenschap waar zijn in volle vrijheid gekozen hebben te verblijven.
Dat men zich niet vergist, het is de Franstaligen niet te doen om een staatshervorming te onderhandelen maar om de politieke, administratieve en financiële voorrechten te behouden, zelfs uit te breiden.

De Francofonie heeft nooit aanvaard en zal het nooit aanvaarden dat zij haar taalkundige, culturele en administratieve greep op Vlaanderen verloren heeft. Er bestaat echter niet de geringste verwachting dat zij zal ophouden alle middelen te gebruiken om haar electorale en administratieve voorrechten in Vlaams Brabant te behouden en zelfs uit te breiden.

Diegenen die nog de illusie koesteren dat de Franstaligen tot een dialoog bereid zijn verwijs ik naar de voorbije maanden. Op geen enkel ogenblik, en niets wijst er op dat die bereidheid nu zou bestaan, waren de Franstaligen tot een constructieve dialoog bereid.

Het is dan ook naïef te geloven dat de Franstalingen zullen bereid zijn het comfort van het status quo te verlaten; de resolutie van het Waals parlement van 16 juli 2008 laat daaromtrent niet de minste twijfel bestaan.
• Het behouden van de financiële transfers;
• Verzet tegen elke bevoegdheidsoverdracht zonder bijkomende middelen;
• Spreekt zich uit voor een actieve solidariteit met de Franstalingen in de rand;
• Aansluiting van de randgemeenten bij het Brussels gewest;
• In / uitschrijvingrechten bij verkiezingen;
• Bevoegdheden voor de Franstalige gemeenschap in Vlaanderen;
• Eist dat Vlaanderen de conventie over de minderheden goedkeurt;
• Zegt zijn vertrouwen op in de Vlaamse Kamers van de Raad van State;
DEZE RESOLUTIE IS DOOR ALLE WAALSE PARTIJEN GOEDGEKEURD.

Er kan simpelweg niet onderhandeld worden over dit hele dossier; deze ongrondwettelijke situatie moet eenvoudig zonder enige compensatie worden rechtgezet.
Het Grondwettelijk Hof oordeelt met het arrest van 26 mei 2003 expliciet dat de regeling zoals ingevoerd bij de kieswet van 13 december 2002 strijdig is met het gelijkheidsbeginsel, beschermd door de artikelen 10 en 11 van de Grondwet.

Tijdens de verkiezingen voor het Europees Parlement van 13 juni 2004 konden kandidaten van 64 gemeenten behorend tot de Waalse kieskring en het Franse kiescollege in 35 gemeenten van het arrondissement Halle-Vilvoorde stemmen halen - het omgekeerde was en is nog steeds onmogelijk.

Dit is duidelijk een ongelijke behandeling van de kiezers en de kandidaten van de Vlaamse kieskring en behorende tot het Vlaamse kiescollege en de kiezers en kandidaten behorende tot de Waalse kieskring en het Waalse kiescollege.
De vaststelling dat een Rechtbank of een Hof dit niet vastgesteld heeft doet niets af van de discriminatie van de Vlaamse kandidaten en een blijvende schending van de artikelen 10 en 11 van de Grondwet.

Het niet toepassing van het arrest van het Grondwettelijk Hof door de wetgevende en uitvoerende macht is een schaamteloos bedrog en het negeren van de rechtsregels die de overheid zelf opgesteld heeft.

De grondwet vertegenwoordigt het hoogste gezag in een rechtstaat en verleent de sterkste bescherming aan de meest fundamentele rechten.

Door de uitvoering van het arrest van het Grondwettelijk Hof van 26 mei 2003 te verhinderen en te dwarsbomen zetten de Franstaligen nog iets veel fundamenteler op de helling: de rechtstaat zelf.

Door het inroepen van het belangenconflict blokkeert de Francofonie de uitvoering van de stemming in de kommissie van Binnenlandse Zaken van het federale parlement.
• Stemming Kamercommissie: 7 november 2007
• Franse Gemeenschapsraad: 9 november 2007 tot 8 mei 2008 = 181 dagen
• Frans Gemeenschapscommissie: 9 mei 2008 tot 28 januari 2009 = 264 dagen
• Waals Parlement: 14 januari 2009 tot 28 mei 2009 = 134 dagen in theorie
• Duitstalige Parlement: 28 mei 2009 tot 25 september 2009 = 120 dagen in theorie
• Brussels Parlement: 25 september 2009 tot 23 januari 2010 in theorie
SAMEN GOED VOOR 819 DAGEN OF 2 JAAR, 2 MAAND en 19 DAGEN

De splitsing van de kieskring B-H-V en van het gerechtelijke arrondissement heeft geen communautaire aspect zoals te pas en te onpas wordt verkondigd, maar iets dat een rechtstaat fundamenteel en veel dieper raakt: het respect voor de grondwet. Ik stel evenwel vast dat het naleven van de grondwet en het afdwingen van deze naleving in het Belgisch staatverband onmogelijk geworden is.

Bij de vaststelling dat de overheid de eigen rechtsregels niet respecteert hoeven de burgers, noch de ondergeschikte besturen, zich er neer bij te leggen; zij hebben het morele recht en de plicht zich daaraan te onttrekken en daar niet aan mede te werken.

Burgers hebben rechten en plichten, maar dat geldt ook voor de overheid. Als de Belgische regering zelfs de grondwet niet meer wenst na te leven, mag je dan van de burgers eigenlijk nog wel verwachten dat ze braaf zullen helpen die wetsovertreding uit te voeren?

De Francofonie heeft eveneens geen enkel probleem de vloer aan te vegen met het staatsrechtelijke principe van de FEDERALE LOYAUTEIT voorzien door artikel 143 van de Grondwet; dit artikel stelt dat de federale staat de gewesten en gemeenschappen constructief met elkaar samenwerken en elkaar niet tegenwerken.

Het verzet tegen de kandidatuur van Luc VAN DEN BRANDE voor het ambt van secretaris-generaal bij de Raad van Europa werd door de francofonie geboycot omdat voornoemde geweigerd heeft het minderhedenverdrag goed te keuren.

Het is hoog tijd dat de Vlaamse federale parlementsleden het Belgische denkkader verlaten en zich op dezelfde lijn stellen van hun Waalse homoniemen die in de eerste plaats opkomen voor de belangen van hun volk, gewest en gemeenschap en pas het Belgische denkkader hanteren voor zover het in hun financiële kraam past.

Het is en blijft een bittere vaststelling dat voor Vlaamse federale parlementsleden de opportuniteit van een mandaat nog altijd zwaarder doorweegt dan het opkomen voor de Vlaamse belangen

Na de verwarring omtrent de niet splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde en de hallucinante toegevingen waartoe de "Vlaamse Onderhandelaars" in 2005 bereid waren stellen wij vast dat de Franstaligen niet nog steeds bereid zijn tot een ernstig en redelijk gesprek tenzij Vlaanderen een verregaande politieke zelfverminking zou aanvaarden.
In hun mentaliteit moeten de Vlamingen blijven geven en toegeven om dit Belgisch staatsverband boven water te houden en het bovendien nog financieren.

Boodschap aan de Francofonie

FRANSTALINGEN IN VLAAMS-BRABANT MOETEN ZICH AANPASSEN, NIET DE VLAMINGEN
• Wij spreken Nederlands. Daarom, als je deel wilt uitmaken van onze samenleving dan heeft u geen andere keuze dan onze taal te leren en onze cultuur te aanvaarden.
• Vlaanderen is ons LAND, onze GROND, onze MANNIER VAN LEVEN en wij willen u alle mogelijkheden bieden om er van te genieten. Maar dan moeten jullie eens en voorgoed ophouden onze taal, onze cultuur, onze burgers te beledigen.
• Wij hebben u niet gedwongen naar hier te komen; u bent uit vrije wil naar hier gekomen.
AANVAARD VLAANDEREN ZOALS VLAANDEREN U AANVAARDE
• Indien u onze taal, onze cultuur en onze levenswijze blijft onderuithalen raden wij u aan gebruik te maken van een Vlaams voorrecht:
HET RECHT OM OP TE STAPPEN