Vlaamse vrienden

Wij met z'n allen hebben reeds lang voor Vlaanderen gekozen. Wij met z'n allen hoeven niet meer overtuigd te worden. Wij met z'n allen moeten velen, namelijk alle anderen overtuigen. Kiezen voor Vlaanderen is geen opgelegd doel, kiezen voor Vlaanderen is geen middel, kiezen voor Vlaanderen is kiezen voor onze eigenheid voor wie en wart we zijn.

Beste vrienden, als het op woordbreuk en het niet houden van beloften aankomt, kunnen we reeds een en ander aanhalen.

In 2004 het gezegende jaar van de oprichting van het kartel CD&V en NV-A ging in Halle de succesvolle betoging voor de splitsing B-H-V door. Aansluitend aan deze betoging werd er door de coalitiepartijen inclusief de toenmalige Minister President een overeenkomst met de burgemeesters getekend.

Herinnert u zich nog het engagement voor onverwijlde goedkeuring van hun eigen wetsvoorstellen. Als tegenprestatie engageerden de burgemeesters zich tot een plichtsvol organiseren van de Europese verkiezingen van 13 juni 2004. De gewone jongens en meisjes die de burgemeesters zijn, hebben woord gehouden. De verkiezingen zijn rustig en normaal verlopen. Burgemeesters staan nu eenmaal kort bij de bevolking en zijn het gewoon de daad bij het woord te voegen. De grote jongens, zoals partijvoorzitters, staan blijkbaar heel wat verder van de mensen. Zij zien er geen graten in om een ondertekend engagement naast zich neer te leggen. Woordbreuk schaadt de al zo belaagde politieke geloofwaardigheid. Waarom vergeet men telkens opnieuw zijn volk naarmate men de pluche paleizen van 1830 nadert?

Waarom nemen deze mensen het niet ernstig met de steeds meer politiek vervreemdende burger-kiezer. Alle politieke commentatoren zijn het erover eens dat rechtsonzekerheid en woordbreuk nefast zijn voor het kiezersvertrouwen. Waarom wordt dan telkens opnieuw dezelfde fout gemaakt?

Het was in diezelfde periode dat door het genoemde kartel het Vlaams alternatief was geboren.
Een krachtige politieke formatie die zou spreken voor zes miljoen Vlamingen. Die meer en volwaardige bevoegdheden zou bewerkstelligen voor Vlaanderen. Maar die ook zou zorgen voor een ander en beter bestuur.

Het kartel volbracht zijn eerste opdracht in 2004 door een sterke Vlaamse regering op de been te brengen. De tweede opdracht was om via een grote staatshervorming eindelijk institutioneel en financieel orde op zaken te stellen. De hernieuwde machtsdeelname op het federaal niveau, leidde sommigen echter langzaam maar zeker weg van deze belangrijke, eigenlijk essentiële, doelstelling.

De gevolgen daarvan zijn vandaag zeer pijnlijk: geen kartel meer, geen staatshervorming (noch enig vooruitzicht in dat verband), geen splitsing B-H-V, een weinig inspirerende 'nood'regering, een dieptepunt in geloofwaardigheid,...

Die sommigen vragen opnieuw het vertrouwen. Wie gelooft die mensen nog? Hoe dan, met welke doelstellingen en met welke geloofwaardigheid? Je kan toch niet eerst al je beloftes overboord gooien en vervolgens zeggen dat we onze beloftes volgende keer wél zullen houden?

Het kartel was een middel, geen doel. Het doel was de realisatie van het kartelprogramma. Voor ons blijft dat ook zo. Immers, is het toeval dat quasi nergens het kartel op lokaal vlak werd opgeheven? Is het geen teken dat velen aan de basis blijven geloven in dat kartelprogramma, in elkaar en in de samenwerking met elkaar?

Inmiddels ontspoort het budget, is goed bestuur ver te zoeken - als er al überhaupt bestuur is -, wordt de staatshervorming op de lange baan geschoven, gaat men over B-H-V dan toch onderhandelen en staan zowel de CD&V als OpenVLD te kijken naar de alles verlammende oorlog tussen MR en de PS.

Sommige plegen woordbreuk en worden terecht weggehoond. Anderen gaan nog voor de realisatie van het kartelprogramma in woord en daad. Wij menen dat dezen doorvoor beloond mogen worden.

Het communautair gekibbel van de afgelopen jaren, heeft het vanzelfsprekende nadeel opgeleverd dat we geen stap vooruit zijn geraakt. Maar er zijn duidelijke stappen in de goede richting gezet:
• De publieke opinie is dermate geëvolueerd zoals de Vlaamse Beweging het nooit zo snel had kunnen doen. In Vlaanderen zijn honderdduizenden mensen die nooit eerder bij deze materie stilstonden, plots wel gaan nadenken over de mogelijkheid van Vlaamse onafhankelijkheid. Het thema is uit de taboesfeer, waar ook onze pers het zo graag situeert.

Bedankt Joëlle et les autres. U toetert dat dank zij u de verdere regionalisering niet op tafel ligt. Dat is misschien correct. Maar het besef van noodzaak aan verdere stappen naar onafhankelijkheid zit elders, veel efficiënter: in de hoofden van steeds meer Vlamingen. Het taboe is weg. Velen kiezen nu voor Vlaanderen.
• Er is nog een tweede voordeel: voor het eerst in de geschiedenis zijn er Vlaamse politici geweest die durfden stellen: "Wij vinden de rechtmatige Vlaamse eisen belangrijker dan de deelname aan de federale regering." Dat is een mijlpaal. Vlaamse beloftes boven Belgische macht plaatsen is sterk. Ik hoop dat deze mensen daarvoor beloond worden. Het is voor de toekomst essentiëel dat andere partijen zien en voelen dat dit lonend is.

Beste vrienden, we beleven sterke tijden. Door de recente gebeurtenissen komen we op scharniermomenten. Zowel de sociale zekerheid als de arbeidsmarkt staan onder zware druk. Het is goed om sterk te zijn in moeilijke tijden. Maar wij zullen moeilijk doen in sterke tijden.

Hartelijk dank voor uw aandacht.