KIEZEN VOORVLAANDEREN WANT
'IT IS THE ECONOMY STUPID'

De economische crisis. Als ze niet bestond zouden de elite-Franstaligen - en hun Vlaamse collaborateurs - ze graag uitvinden. Uitstekend excuus om het communautaire thema weer naar de coulissen te verbannen.

Tot elke prijs dient vermeden te worden dat er weer een duidelijke Vlaamse uitspraak komt van de kiezer. In juni 2007 verloren de partijen die op de Vlaamse rempedaal gingen staan zwaar en de winnaars waren te vinden in het Vlaamsgezinde kamp. Om dat signaal uit te wissen, wordt zowaar beroep gedaan op de hogere wiskunde. Uitvoerders van dienst: politicologen van tricolore huize, die uit onderzoek vaststellen dat de kiezer geen Vlaamse stem heeft laten weerklinken. Ook daarin is België uniek. In een normaal land volstaat het de verkiezingsuitslag te bekijken om te weten waar de kiezer voor gestemd heeft; in België moeten we wachten op de ontleding door techneuten die de uitslag eerst door hun manipulatiemolen draaien. De wetenschap ten bate? Vooral België ten bate.

Dat die kiezer vandaag wakker ligt van de ruim om zich heen grijpende economische crisis, dat weten we ook zonder wetenschappelijk onderzoek. Maar dat daarmee meteen bewezen wordt dat de communautaire agenda over luxeproblemen gaat, wordt er aan Belgischgezinde zijde graag als automatisme aan toegevoegd. Pour la besoin de cause. Een truuk uit de oude kermisdoos. De Vlaamse Beweging wordt al tientallen jaren rond de oren geslagen met het verwijt dat ze zich bezig houdt met des faux problèmes. Bill Clinton inschakelend tegen de Vlaamse eisen wordt zijn motto "it's the economy stupid" zowaar gebruikt als argument tegen de Vlaamse staatsvorming.

Een andere oude truuk uit dezelfde naar mottenballen ruikende doos: maak een karikatuur van de tegenstander en val die dan aan. Grote denkers als Paul Goossens en Luc Huyse – bij de vrt ingehuurd om er voor te zorgen dat in een televisiereeks over de communautaire problemen de objectiviteit wordt gerespecteerd; alsof Maurice Lippens optreedt als raadgever voor een reportage over de verantwoordelijkheid van de bankiers - maken het argument belachelijk dat het zou volstaan Vlaanderen onafhankelijk te maken om de economische ellende te zien smelten als sneeuw voor de zon.

Niemand uit de Vlaamse Beweging beweert zoiets, maar toch proberen sommigen ons er op af te rekenen. Dat heb je als je geen serieuze argumenten in huis hebt natuurlijk.

Op dit ogenblik wordt er voor België gezongen in Brussel. Luid wellicht, zoals een kind dat in het donker naar toilet moet en hoopt zo de spoken van zich af te schudden. In de door zestig academici opgestelde steuntekst voor Belgavox lezen we, letterlijk, "Op Belgisch niveau zijn we beter beschermd tegen de schokken van de globalisering, die een regio in de ene eeuw opstuwt in de vaart der volkeren om ze de andere eeuw in diepe armoede te storten." Zelfs naar stijl lijkt deze zin overgenomen uit het werk van Henri Pirenne. Wat een sterk argument: waarom als Vlaamse muis zoeken naar oplossingen als je het kunt doen als Belgische olifant. Want België blijft voor sommige artiesten - in de dubbele betekenis van het woord - symbool staan voor de wijde wereld.

Neen, wij willen Vlaanderen niet losscheuren uit de wereld of uit Europa. Maar we durven wel het Belgische instrument kritisch beoordelen. België dat als enige land in West-Europa haar grootste bank aan een buurland verpatst; België dat de hele energiesector uitverkoopt aan Frankrijk. Zonder enig verweer van de Belgische staat.

Daarbij moet de vraag klinken: "Kan België zich niet verweren of wil het niet?" Leden van de Belgische haute finance als Davignon of Miller schuiven maandelijks mee aan de tafels van occulte Franse clubs die luisteren naar namen als Le Siècle, waar de Franse industriële strategie in zware sigarenrook wordt uitgedokterd. Nog even en de Vlaamse Beweging moet een dekolonisatiebeweging worden, want België is intussen "definitief een wingewest van Frankrijk geworden", stelt de voorzitter van de vereniging van Vlaamse Beleggingsclubs Paul Huybrechts in de krant vast.

Parijs wordt voor ons letterlijk de lichtstad; 90% van onze energiemarkt is in Franse handen. Zonder Parijs gaat bij ons het licht uit. Paul Huybrechts brengt een adembenemend verhaal: "Mijn hypothese daarbij is dat Frankrijk aan zijn noordergrens wel degelijk een doordachte culturele en economische strategie ontwikkelt. (...) Frankrijk is wel degelijk tot strategie in staat, in tegenstelling tot België zelf, dat volgens zijn eigen buitenlandminister 'geen industriële strategie' heeft."

De gevolgen gaan zeer ver en de impact is zowel politiek als economisch: "De financiële en industriële onderbouw van België is dan overwegend Frans. De Belgische politiek wordt stilaan een onbetaalbare sideshow. Voor de Belgische Franstaligen wordt Parijs het epicentrum. Het is even wennen maar het lukt wel. De Vlamingen kunnen een culturele minderheid worden in de Franse invloedsfeer."

De redding moet dus komen van België, dat volgens de rapporten van de Nationale Bank en de Hoge Raad voor Financiën een compleet debacle tegemoet gaat wat de openbare financiën betreft;
België, dat op de schaarse onbewaakte moment dat er toch een maatregel wordt genomen, beslist om de voor Vlaanderen noodzakelijke lastenverlaging voor 50-plussers af te schaffen;
België, waar plannen rijpen om Vlaanderen financieel te gaan kortwieken door aan het financieringsmechanisme te gaan prutsen. Aangezien België niet meer in staat blijkt om fundamentele keuzes te maken - ook op sociaal-economisch terrein - wordt gekozen voor de gemakkelijke weg. Zonder nieuw Belgisch geld is met de ogen dicht voortdoen geen optie, wegens lege kassen; ingrijpende maatregelen nemen is met België geen optie. Vandaar de plannen om nieuwe blikken Vlaams geld open te trekken om de Belgische stilstand betaalbaar te houden.

In dat verband wil ik graag een veel gehoord misverstand uit de wereld helpen. Het is niet Vlaanderen dat teveel geld van België krijgt, het is België dat leeft van teveel Vlaamse geld.
België draagt de kost van de vergrijzing, wordt gejammerd. Hevel dan de bevoegdheden over. Maar dan vreest Wallonië de broeksriem te moeten aansnoeren. Kortom, laat Vlaanderen via België de vergrijzing betalen. Overigens, waren het niet de Vlaamsgezinden die de rol van egoïst spelen? Maar hoe Waals-vriendelijk is het om te pleiten voor België opdat onze zuiderburen in de toekomst onze rolstoelen en bedpannen zouden gaan betalen?

Omdat België geen toekomst meer heeft, moet Vlaanderen een volwaardige staat worden. Zonder presterende overheid tussen het Vlaamse individu en de Europese instellingen, staan de Vlamingen onbeschermd in de wereld.

Trouwens, laten we het nu maar als een feit aanvaarden. Als zelfs Marc Eyskens, volbloed Belg, vorige week in een moment van helderheid vaststelde dat "Dit land is onbestuurbaar", dan is het niet meer bestuurbaar. Zelfs een minister in functie, Karel De Gucht, liet optekenen in De Standaard: "Fundamenteler is het structurele probleem van de onbestuurbaarheid van België." Hij heeft het over "het verschil in politieke benadering en cultuur, in financiële draagkracht en in bereidheid om het federale niveau te financieren."

Politicoloog Carl Devos geeft toe: "Het debat over Vlaamse verkiezingen botst ook snel op grenzen: financiële, maar vooral fiscale en institutionele. Na tien minuten discussie over Vlaamse maatregelen tegen de crisis blijkt dat we hefbomen mankeren." Met de huidige bevoegdheidsverdeling eindigt elk politiek debat over het beleid in Vlaanderen waar het juist zou moeten beginnen.

Daarom zijn er maar twee opties op 7 juni: we kiezen voor Vlaanderen of voor onvermijdelijke verarming. Wij kiezen voor Vlaanderen, want "it is the economy stupid".

Want sommigen willen ons troosten met de gedachte dat de toestand ernstig is, maar niet hopeloos. De waarheid klinkt harder: de toestand is hopeloos en al lang niet meer ernstig.