U allen weet dat de Vlaamse Volksbeweging denkt en handelt vanuit de even onderbouwde als besliste overtuiging dat de optimale verdediging en ontplooing van werk,welvaart en welzijn van onze Vlaamse medeburgers niet kan binnen België dat Vlaanderen afremt, dat Vlaanderen gevangen houdt, en - veel erger - waarbinnen de Vlamingen zelf zich laten opsluiten. De Vlaamse Volksbeweging wil vanuit de onafhankelijklheid tot nieuwe samenwerkingsverbanden komen. De Beweging vindt hiermee vanzelfsprekend voluit gehoor bij de twee Vlaams-nationale partijen. Ik zie met vreugde nogal wat kopstukken van die partijen, en zie met een nog grotere vreugde de talrijke sympathisanten en militanten die zij tellen. Sommige politieke formaties hebben programmatorisch gekozen voor een confederale herinrichting van België, vanuit België. Zij kunnen ongetwijfeld objectieve bondgenoten zijn op een heel stuk van de weg naar die bevrijdende onafhankelijkheid. Ik ben dan ook blij dat er hier vandaag nogal wat van die boeiende bondgenoten aanwezig zijn. Van de top van een partij die nu toch al sinds meerdere jaren het confederalisme in haar programma heeft geschreven, met name de CD&V, zie ik hier niemand. Maar ik zie wel vertegenwoordigers van de basis, van de achterban van die partij en dat verheugt me zeer. Van harte welkom. Ik bezweer jullie CD&Vers wel meteen om die in het oogspringende afwezigheid van uw "roergangers" - zoals Dehaene ze noemt - niet te vergeten. Laat, als CD&Vers, luid en klaar horen dat U het niet pikt dat uw partijtop met uw Vlaams engagement uit juni 2007 niets heeft aangevangen en dat engagement van julli e dan nog oneigenlijk heeft gebruikt, misbruikt, om ten allenprijze de Belgische Wetstraat,16 voor zich te reserveren. Het stemhokje op 7 juni is uitstekend geschikt om dat duidelijk te maken.

Ben ik mij, als voorzitter van een beweging die boven en los van de partijen staat, nu op het verboden pad van de partijpolitiek aan het begeven? Ogenblikje! Het gaat op 7 juni om Vlaanderen, om werk, welzijn en welvaart in dat Vlaanderen, en daarom is het noch min noch meer mijn plicht om de geloofwaardigheid van partijen in deze vitale aangelegenheid kritisch te bevragen.

Alle willen ze macht in Vlaanderen. Ze vragen ons om hen, op 7 juni, macht toe te kennen. Uitstekend. Zo hoort het in een parlementaire democratie. Ze beweren allemaal dat ze het goed voor hebben met het werk, de welvaart en het welzijn van de Vlamingen. Ze hebben allen via de bekende resoluties van het Vlaamse parlement plechtig verklaard dat Vlaanderen daartoe meer bevoegdheden nodig heeft. Maar die resoluties zijn al een decennium oud. En hoe werden die geïmplementeerd? Het is goed dat dat document er is, maar het is langzaam maar zeker bij de meeste partijen het statuut aan het krijgen dat het "Charter van Quaregnon" nog bezat kort voor dat de socialisten het definitief in het museum hebben opgeborgen: goed voor enige obligate lippendienst, liefst op 1 mei; en in het geval van de resoluties het best op 11 juli.

Er is nu al zovele jaren, zovele decennia, iets merkwaardigs, iets contradictorisch, aan de hand bij heel wat partijen in Vlaanderen. Het was in 2001, zo meen ik mij te herinneren, ergens in de lente, dat ik een aardige ontspannen babbel had met de toenmalige voorzitter van de CVP die ik al kende vanuit zijn studententijd. Ik vroeg hem plagerig of hij aan machtsverwerving deed in Patagonië. Stefaan bekeek me bezorgd en had neiging om mij te vragen of ik enig drankprobleem had. Ik zocht men hem een locatie dichter bij huis op: of hij misschien aan machtsverwerving in Estonië deed. Stefaan bleef heel bezorgd. Uiteindelijk kwam ik in België terecht. Of hij misschien daar aan machtsverwerving deed? Aangezien hij als voorzitter geen enkele weet had van bloeiende CVP-afdelingen en dito electorale successen in Luik, Virton, Charleroi, Gistoux, Hastière-par-delà... kwamen we eensgezind tot het besluit dat hij met zijn partij exclusief in Vlaanderen aan machtsverwerving deed. Op de vraag waarom hij daaruit dan geen dwingende conclusies trok, kwam geen antwoord. Politieke leiders in Wallonië en in de Franse Gemeenschap hebben al lang die conclusies getrokken waarbij ze dan nog heel handig de belangen van Wallonië en van de Franse Gemeenschap presenteren als Belgische belangen. Meteen kunnen ze hiervoor dan in Vlaanderen bij parochialen met mondiale ambities, enthousiaste collaborateurs ronselen. Bij deze vraag ik aan de dames en heren politici die op 7 juni van ons macht in Vlaanderen willen bekomen, of die macht in hun handen een macht voor Vlaanderen wordt, of ze die macht onaantastbaar prioritair en zonder remmingen zullen aanwenden ten dienste van werk, welvaart en welzijn van mijn, van onze, van hun Vlaamse medeburgers?

Uiteraard moet ik mij vandaag, vanop dit spreekgestoelte, beperken tot enkele probleemgevallen. Alhoewel, probleemgevallen? Sommige zijn probleemloos helder. Net één maand voor de verkiezingen, op 7 mei, had een delegatie van de Gravensteengroep waarvan ik deel uitmaak, een gesprek met kopstukken van de partij Groen! - ik preciseer dat Bart Staes er niet bij was -. Daar kon je horen: " Ecolo en Groen! Kunnen de staatshervorming op één avond rond hebben" en "voor ons is dat prioriteit 365, maar ja, we moeten er wel iets aan doen". Dat zijn daar nogal eens staatslieden. Een van mijn prominente companen in de Gravensteengroep, filosofisch hoog geschoold, reageerde hierop met: " Bij wat solidariteit zou kunnen betekenen staan ze niet stil. Voor wie "links" is, volstaat het aan te tonen dat men bereid is om de Belgische staat te versterken, tegen zgn " Vlaams-nationalistische" eisen in. Verder reikt de ambitie blijkbaar niet. Hiermee verliezen ze zowel wat in Vlaanderen gebeurt, als wat hun eigen ideologie impliceert, uit het oog".

Het concept "links" is gevallen. Bij deze duikt de Sp.a op. Ik heb op 1 mei geluisterd naar voorzitter Caroline Gennez die, zo vertelt ze: " niet begrijpt dat er nog altijd gesproken wordt over een staatshervorming. We hebben in Vlaanderen al zoveel bevoegdheden, het komt er nu op aan de federale solidariteit te versterken". Wat denkt Frank Vandenbroucke hiervan? Zou het kunnen dat mevrouw Gennez van mening verandert onder de niet aflatende hooggeëngageerde druk van een voormalige Vlaams-nationalist, voormalige voorzitter van de VU die nu heeft ontdekt dat hij al heel zijn leven socialist is? Nog een compaan van mij in de Gravensteengroep, een andere als daar straks, gewezen nationale partijpolicus in de uiterst linkse hoek, mijn vriend Jef Turf schreef hierover voor het jongste nummer van "La Revue Nouvelle": " Vlaamse socialisten zijn zo bezig met België dat ze vergeten de linkse ideeën met kracht te belijden en te verwezenlijken binnen het eigen volk. Dit leidt zelfs tot een vijandige opstelling tegenover de eigen Vlaamse gemeenschap". En luistert U nog heel eventjes verder naar mijn vriend Turf: " Het is normaal dat men in de eerste plaats de solidariteit organiseert binnen het eigen volk...Solidariteit met het eigen volk is trouwens het begin van elke linkse politiek. Het is een prioriteit van elk volk zijn eigen noden te bestrijden. Blijkbaar geldt dit niet in Vlaanderen, waar erge noden blijven bestaan terwijl men aanvaardt dat grootscheepse ongecontroleerde hulp elders wordt besteed". Ik verwacht niet dat, ondanks de aanwezigheid van een paar interessante persoonlijkheden binnen de SP.a, die partij nog voor 7 juni in woord en daad zal laten blijken dat ze naar Jef Turf hebben geluisterd. Ik vraag me af of mevrouw Genez al heeft gehoord van de Nederlander Wouter Bos, de PVDA-minister die in de afwikkeling van de Fortis-zaak heel beslist optrad. Was hij radicaal? Was hij een verfoeilijke extremist? Was hij misschien een - dat is wel het laatste – nationalist? Bos deed doodgewoon één ding: onaantastbaar prioritair en zonder remmingen de belangen verdedigen van zijn kiezers, van zijn landgenoten, van zijn Nederlandse natie. Macht in Nederland is evident macht voor Nederland.

De Open VLD spreekt geen enkele ambitie uit met betrekking tot de staatshervorming. Bijwijlen walmt daar in sommige hoeken een oud-Belgisch PVV-geurtje weer op. U denkt dat er hiertegen een opstand of dan toch een serieuze weerstand komt in een partij waar namen huizen als Borginon, Schiltz, Gatz, Vankrunkelsven...? U vergist zich schromelijk. Fractieleider Tommelein zet een dominante toon: er kan in het nieuwe Vlaamse regeerakkoord geen ruimte gemaakt worden voor fundamentele staatshervormende engagementen. Macht in Vlaanderen? Binnen de Open VLD gaan ze bij die gedachte op een spectaculair geile manier uit de bol. Macht voor Vlaanderen? Kom nou. Vlaamse Open VLDers maak op 7 juni in het stemhokje duidelijk dat jullie als trotse Vlaamse ontvoogdingsliberalen deze opstelling resoluut afwijzen.

Vlaamse vrienden, als U van nabij het politieke gebeuren volgt, als U de toespraken en geschriften beluistert en leest dan vermoedt U niet alleen, dan weet U dat de CD&V, met Kris Peeters als boegbeeld, na 7 juni 2009 gewoon wil doorgaan met dezelfde regering, met die OpenVLD en die SP.a die we zoëven van dichterbij hebben bekeken. Met dat soort partners wil de CD&V zomaar naar een grote - dat beweren die CD&Vers toch - staatshervorming trekken. Maar het instrumentarium dat ze daartoe willen hanteren staat in zo'n wanverhouding dat het ridicuul wordt en ternauwernood de leugenachtigheid die er achter steekt, kan verbergen. Brutale woorden van mijnentwege? De verlakkerij die de CD&V-top probeert tenoverstaan van haar kiezers van juni 2007 is veel brutaler, en de pogingen om doodgewoon hetzelfde nog eens te proberen op 7 juni 2009 is aller brutaalst. Vlaamse CD&Vers, wees trots en neem dit niet. Eis respect – uw partij hanteert dat concept graag - voor het Vlaams engagement dat U siert, en maak dat duidelijk in het stemhokje. Vlaamse vrienden, ik wil U heel even confronteren met een uitspraak. Ik onthoud U voorlopig eventjes de naam van de auteur ervan evenals het jaar waarin hij dit uitsprak: " Wij geloofden met alle mensen in de Vlaamse Volksbeweging dat de CVP het zou doen. Ik had een groot vertrouwen in die partij" maar, zo vernemen we ietsje verder: " dan is die partij begonnen met het opgeven van de Vlaamse meerderheid" en, vervolgt de auteur: " Sedert die dag ben ik vol ontgoocheld misprijzen voor deze democraten die niet doen wat ze kunnen". Het gaat hier natuurlijk niet – er is sprake van de CVP – om uitspraken op, zeg maar het einde van 2007, of ergens in de late zomer van 2008... U weet wel, U herinnert zich toch, U moet zich herinneren!...Maar geef toe, het had gekund, " deze democraten die niet doen wat ze kunnen". Het zijn woorden van Maurits Coppieters die in 1971 reflecteert over Hertoginnendal tegenover de journalisten Hugo De Ridder en mijn studievriend van weleer wijlen Frans, Sus Verleyen.

We zitten nu al vele decennia verder maar Coppieters' woorden beklijven, " deze democraten die niet doen wat ze kunnen". De CD&V probeert krampachtig - met de woorden van "De Standaard" van 27 april - " de blauwe plekken die de partij opliep bij de staatshervorming zorgvuldig weg te schminken". Buiten die partij, maar ook daarbinnen, zeker bij de basis, beseft men dat de geloofwaardigheid op communautair vlak tussen juni 2007 en vandaag volledig overboord werd gegooid. En wat stellen Kris Peeters en zijn CD&V-top nu voor: hetzelfde als weleer. Vanaf 8 juni 2009 hernemen ze de zgn "Dialoog van gemeenschap tot gemeenschap". Ze hebben niet de ambitie om dat, tenbate van werk, welvaart en welzijn van de Vlamingen, te doen vanuit een machtspositie. Neen, ze willen mordicus naar de onderhandelingstafel in het gezelschap van mevrouw Gennez en mijnheer Somers. Bij deze raad ik Kris Peeters aan om absoluut ook, Vlaanderen tenbate, Jean-Jacques De Gucht mee te nemen. Ze barsten van staatshervormende ambitie die CD&V-top: niet zij wil beslissen wat moet kunnen, nee,...zij zal zien wat kan. Mevrouw Marianne Thyssen zei het heel duidelijk voor haar congresgangers op 25 april: " Vlaanderen moet de koers aanhouden en versnellen...waar het kan". Hoort U ook het besliste CD&V-voluntarisme tenbate van Vlaanderen opklinken: "...waar het kan". Waarom denk ik nu aan een passage uit een lied van wijlen Robert Long: " nederig en klein, dankbaar zullen we zijn "? Politiek is niet de kunst van het mogelijke, mijnheer Peeters. Politiek is de kunst van mogelijk te maken wat je noodzakelijk vindt. De minister-president wijst graag vanuit de hoogte naar de zgn roepers aan wal. Maar mijnheer, U heeft alvast alles te zien met de wal. Uw strategie raakt kant noch wal. En mag ik U vragen welke staatshervormende resultaten U aan de wal heeft gebracht? Uw strategie verbergt - nou ja - trouwens ook andere, Belgische bedoelingen: het communautaire dossier moet weg van de Belgische Wetstraat, 16 waar een CD&Ver huist.

Weet U, de CD&V is eigenlijk een brave Vlaamsgezinde partij, maar dan wel als het de anderen niet te veel stoort, net als de CVP van weleer. Men wil er eigenlijk wel de Vlaamse verlangens een ietsje verdedigen, als het de anderen niet te veel stoort. En als die Vlaamse verlangens in botsing komen met Belgische belangen dan doet men wel voorzichtige, heel voorzichtige pogingen om die twee met elkaar te verzoenen, als het de anderen niet te veel stoort. Maar als die braafjes geprobeerde verzoening mislukt, ja, dan...met de dood in het hart, ja..." we zullen zien wat kan voor Vlaanderen"...een volgende keer... bijvoorbeeld op een nieuwe dialoog van gemeenschap tot gemeenschap.

Er is een alternatief. De partijen in Vlaanderen kennen het. Dat ze er zich, nog voor 7 juni, in de drie weken die ons nog resten over uitspreken: Wij vragen niets. De Franstaligen moeten met hun vragen op de proppen komen. Wij concentreren ons op de eigen bevoegdheden die we exhaustief en tot in de grijze zone hanteren. Bij maatregelen van het federale niveau die schadelijk worden geacht voor Vlaanderen, hoe miniem ook, roepen wij "belangenconflicten" in. Vlaamse begrotingen dienen nooit meer om mee te werken aan het milderen of wegwerken van een deficit op een ander niveau. De kwestie Brussel-Halle-Vilvoorde laten we gewoon haar, toegegeven, ridicule parlementaire weg volgen tot aan de niet te ontlopen splitsing. De politicoloog aan de KULeuven, Bart Maddens heeft dat alles al uitvoeriger uit de doeken gedaan. Die afspraken, die engagementen moeten in de nieuwe regeringsverklaring komen, ondertekend door alle deelnemende partijen, en in de daaropvolgende legislatuur voluntaristisch worden waargemaakt.

Vlaamse partijen, spreek U uit. U vraagt van ons macht in Vlaanderen. U kan die van ons alleen krijgen als U ons de garantie geeft dat het in uw handen een macht voor Vlaanderen is, onaantastbaar prioritair en zonder remmingen een macht voor werk, welvaart en welzijn van onze Vlaamse medeburgers, van onze Vlaamse natie. Doet U dat niet dan kan U op 7 juni, in het stemhokje, alleen rekenen op ons, in de woorden van Maurits Coppieters, " ontgoocheld misprijzen".

Vlaamse vrienden, U allen heeft een afspraak in het stemhokje, en ik neem afscheid van U allen met de woorden die Ierse vrienden onder elkaar, in historische tijden, nogal eens plachten te gebruiken, uiteraard in het Gaelic: "...................", in het Nederlands vertaald, " Onze dag komt".