U allen weet dat de Vlaamse Volksbeweging denkt en handelt vanuit de even onderbouwde als besliste overtuiging dat de optimale verdediging en ontplooing van werk,welvaart en welzijn van onze Vlaamse medeburgers niet kan binnen België dat Vlaanderen afremt, dat Vlaanderen gevangen houdt, en - veel erger - waarbinnen de Vlamingen zelf zich laten opsluiten. De Vlaamse Volksbeweging wil vanuit de onafhankelijklheid tot nieuwe samenwerkingsverbanden komen. De Beweging vindt hiermee vanzelfsprekend voluit gehoor bij de twee Vlaams-nationale partijen. Ik zie met vreugde nogal wat kopstukken van die partijen, en zie met een nog grotere vreugde de talrijke sympathisanten en militanten die zij tellen. Sommige politieke formaties hebben programmatorisch gekozen voor een confederale herinrichting van België, vanuit België. Zij kunnen ongetwijfeld objectieve bondgenoten zijn op een heel stuk van de weg naar die bevrijdende onafhankelijkheid. Ik ben dan ook blij dat er hier vandaag nogal wat van die boeiende bondgenoten aanwezig zijn. Van de top van een partij die nu toch al sinds meerdere jaren het confederalisme in haar programma heeft geschreven, met name de CD&V, zie ik hier niemand. Maar ik zie wel vertegenwoordigers van de basis, van de achterban van die partij en dat verheugt me zeer. Van harte welkom. Ik bezweer jullie CD&Vers wel meteen om die in het oogspringende afwezigheid van uw "roergangers" - zoals Dehaene ze noemt - niet te vergeten. Laat, als CD&Vers, luid en klaar horen dat U het niet pikt dat uw partijtop met uw Vlaams engagement uit juni 2007 niets heeft aangevangen en dat engagement van julli e dan nog oneigenlijk heeft gebruikt, misbruikt, om ten allenprijze de Belgische Wetstraat,16 voor zich te reserveren. Het stemhokje op 7 juni is uitstekend geschikt om dat duidelijk te maken.

Ben ik mij, als voorzitter van een beweging die boven en los van de partijen staat, nu op het verboden pad van de partijpolitiek aan het begeven? Ogenblikje! Het gaat op 7 juni om Vlaanderen, om werk, welzijn en welvaart in dat Vlaanderen, en daarom is het noch min noch meer mijn plicht om de geloofwaardigheid van partijen in deze vitale aangelegenheid kritisch te bevragen.

Alle willen ze macht in Vlaanderen. Ze vragen ons om hen, op 7 juni, macht toe te kennen. Uitstekend. Zo hoort het in een parlementaire democratie. Ze beweren allemaal dat ze het goed voor hebben met het werk, de welvaart en het welzijn van de Vlamingen. Ze hebben allen via de bekende resoluties van het Vlaamse parlement plechtig verklaard dat Vlaanderen daartoe meer bevoegdheden nodig heeft. Maar die resoluties zijn al een decennium oud. En hoe werden die geïmplementeerd? Het is goed dat dat document er is, maar het is langzaam maar zeker bij de meeste partijen het statuut aan het krijgen dat het "Charter van Quaregnon" nog bezat kort voor dat de socialisten het definitief in het museum hebben opgeborgen: goed voor enige obligate lippendienst, liefst op 1 mei; en in het geval van de resoluties het best op 11 juli.

Er is nu al zovele jaren, zovele decennia, iets merkwaardigs, iets contradictorisch, aan de hand bij heel wat partijen in Vlaanderen. Het was in 2001, zo meen ik mij te herinneren, ergens in de lente, dat ik een aardige ontspannen babbel had met de toenmalige voorzitter van de CVP die ik al kende vanuit zijn studententijd. Ik vroeg hem plagerig of hij aan machtsverwerving deed in Patagonië. Stefaan bekeek me bezorgd en had neiging om mij te vragen of ik enig drankprobleem had. Ik zocht men hem een locatie dichter bij huis op: of hij misschien aan machtsverwerving in Estonië deed. Stefaan bleef heel bezorgd. Uiteindelijk kwam ik in België terecht. Of hij misschien daar aan machtsverwerving deed? Aangezien hij als voorzitter geen enkele weet had van bloeiende CVP-afdelingen en dito electorale successen in Luik, Virton, Charleroi, Gistoux, Hastière-par-delà... kwamen we eensgezind tot het besluit dat hij met zijn partij exclusief in Vlaanderen aan machtsverwerving deed. Op de vraag waarom hij daaruit dan geen dwingende conclusies trok, kwam geen antwoord. Politieke leiders in Wallonië en in de Franse Gemeenschap hebben al lang die conclusies getrokken waarbij ze dan nog heel handig de belangen van Wallonië en van de Franse Gemeenschap presenteren als Belgische belangen. Meteen kunnen ze hiervoor dan in Vlaanderen bij parochialen met mondiale ambities, enthousiaste collaborateurs ronselen. Bij deze vraag ik aan de dames en heren politici die op 7 juni van ons macht in Vlaanderen willen bekomen, of die macht in hun handen een macht voor Vlaanderen wordt, of ze die macht onaantastbaar prioritair en zonder remmingen zullen aanwenden ten dienste van werk, welvaart en welzijn van mijn, van onze, van hun Vlaamse medeburgers?

Uiteraard moet ik mij vandaag, vanop dit spreekgestoelte, beperken tot enkele probleemgevallen. Alhoewel, probleemgevallen? Sommige zijn probleemloos helder. Net één maand voor de verkiezingen, op 7 mei, had een delegatie van de Gravensteengroep waarvan ik deel uitmaak, een gesprek met kopstukken van de partij Groen! - ik preciseer dat Bart Staes er niet bij was -. Daar kon je horen: " Ecolo en Groen! Kunnen de staatshervorming op één avond rond hebben" en "voor ons is dat prioriteit 365, maar ja, we moeten er wel iets aan doen". Dat zijn daar nogal eens staatslieden. Een van mijn prominente companen in de Gravensteengroep, filosofisch hoog geschoold, reageerde hierop met: " Bij wat solidariteit zou kunnen betekenen staan ze niet stil. Voor wie "links" is, volstaat het aan te tonen dat men bereid is om de Belgische staat te versterken, tegen zgn " Vlaams-nationalistische" eisen in. Verder reikt de ambitie blijkbaar niet. Hiermee verliezen ze zowel wat in Vlaanderen gebeurt, als wat hun eigen ideologie impliceert, uit het oog".

Het concept "links" is gevallen. Bij deze duikt de Sp.a op. Ik heb op 1 mei geluisterd naar voorzitter Caroline Gennez die, zo vertelt ze: " niet begrijpt dat er nog altijd gesproken wordt over een staatshervorming. We hebben in Vlaanderen al zoveel bevoegdheden, het komt er nu op aan de federale solidariteit te versterken". Wat denkt Frank Vandenbroucke hiervan? Zou het kunnen dat mevrouw Gennez van mening verandert onder de niet aflatende hooggeëngageerde druk van een voormalige Vlaams-nationalist, voormalige voorzitter van de VU die nu heeft ontdekt dat hij al heel zijn leven socialist is? Nog een compaan van mij in de Gravensteengroep, een andere als daar straks, gewezen nationale partijpolicus in de uiterst linkse hoek, mijn vriend Jef Turf schreef hierover voor het jongste nummer van "La Revue Nouvelle": " Vlaamse socialisten zijn zo bezig met België dat ze vergeten de linkse ideeën met kracht te belijden en te verwezenlijken binnen het eigen volk. Dit leidt zelfs tot een vijandige opstelling tegenover de eigen Vlaamse gemeenschap". En luistert U nog heel eventjes verder naar mijn vriend Turf: " Het is normaal dat men in de eerste plaats de solidariteit organiseert binnen het eigen volk...Solidariteit met het eigen volk is trouwens het begin van elke linkse politiek. Het is een prioriteit van elk volk zijn eigen noden te bestrijden. Blijkbaar geldt dit niet in Vlaanderen, waar erge noden blijven bestaan terwijl men aanvaardt dat grootscheepse ongecontroleerde hulp elders wordt besteed". Ik verwacht niet dat, ondanks de aanwezigheid van een paar interessante persoonlijkheden binnen de SP.a, die partij nog voor 7 juni in woord en daad zal laten blijken dat ze naar Jef Turf hebben geluisterd. Ik vraag me af of mevrouw Genez al heeft gehoord van de Nederlander Wouter Bos, de PVDA-minister die in de afwikkeling van de Fortis-zaak heel beslist optrad. Was hij radicaal? Was hij een verfoeilijke extremist? Was hij misschien een - dat is wel het laatste – nationalist? Bos deed doodgewoon één ding: onaantastbaar prioritair en zonder remmingen de belangen verdedigen van zijn kiezers, van zijn landgenoten, van zijn Nederlandse natie. Macht in Nederland is evident macht voor Nederland.

De Open VLD spreekt geen enkele ambitie uit met betrekking tot de staatshervorming. Bijwijlen walmt daar in sommige hoeken een oud-Belgisch PVV-geurtje weer op. U denkt dat er hiertegen een opstand of dan toch een serieuze weerstand komt in een partij waar namen huizen als Borginon, Schiltz, Gatz, Vankrunkelsven...? U vergist zich schromelijk. Fractieleider Tommelein zet een dominante toon: er kan in het nieuwe Vlaamse regeerakkoord geen ruimte gemaakt worden voor fundamentele staatshervormende engagementen. Macht in Vlaanderen? Binnen de Open VLD gaan ze bij die gedachte op een spectaculair geile manier uit de bol. Macht voor Vlaanderen? Kom nou. Vlaamse Open VLDers maak op 7 juni in het stemhokje duidelijk dat jullie als trotse Vlaamse ontvoogdingsliberalen deze opstelling resoluut afwijzen.

Vlaamse vrienden, als U van nabij het politieke gebeuren volgt, als U de toespraken en geschriften beluistert en leest dan vermoedt U niet alleen, dan weet U dat de CD&V, met Kris Peeters als boegbeeld, na 7 juni 2009 gewoon wil doorgaan met dezelfde regering, met die OpenVLD en die SP.a die we zoëven van dichterbij hebben bekeken. Met dat soort partners wil de CD&V zomaar naar een grote - dat beweren die CD&Vers toch - staatshervorming trekken. Maar het instrumentarium dat ze daartoe willen hanteren staat in zo'n wanverhouding dat het ridicuul wordt en ternauwernood de leugenachtigheid die er achter steekt, kan verbergen. Brutale woorden van mijnentwege? De verlakkerij die de CD&V-top probeert tenoverstaan van haar kiezers van juni 2007 is veel brutaler, en de pogingen om doodgewoon hetzelfde nog eens te proberen op 7 juni 2009 is aller brutaalst. Vlaamse CD&Vers, wees trots en neem dit niet. Eis respect – uw partij hanteert dat concept graag - voor het Vlaams engagement dat U siert, en maak dat duidelijk in het stemhokje. Vlaamse vrienden, ik wil U heel even confronteren met een uitspraak. Ik onthoud U voorlopig eventjes de naam van de auteur ervan evenals het jaar waarin hij dit uitsprak: " Wij geloofden met alle mensen in de Vlaamse Volksbeweging dat de CVP het zou doen. Ik had een groot vertrouwen in die partij" maar, zo vernemen we ietsje verder: " dan is die partij begonnen met het opgeven van de Vlaamse meerderheid" en, vervolgt de auteur: " Sedert die dag ben ik vol ontgoocheld misprijzen voor deze democraten die niet doen wat ze kunnen". Het gaat hier natuurlijk niet – er is sprake van de CVP – om uitspraken op, zeg maar het einde van 2007, of ergens in de late zomer van 2008... U weet wel, U herinnert zich toch, U moet zich herinneren!...Maar geef toe, het had gekund, " deze democraten die niet doen wat ze kunnen". Het zijn woorden van Maurits Coppieters die in 1971 reflecteert over Hertoginnendal tegenover de journalisten Hugo De Ridder en mijn studievriend van weleer wijlen Frans, Sus Verleyen.

We zitten nu al vele decennia verder maar Coppieters' woorden beklijven, " deze democraten die niet doen wat ze kunnen". De CD&V probeert krampachtig - met de woorden van "De Standaard" van 27 april - " de blauwe plekken die de partij opliep bij de staatshervorming zorgvuldig weg te schminken". Buiten die partij, maar ook daarbinnen, zeker bij de basis, beseft men dat de geloofwaardigheid op communautair vlak tussen juni 2007 en vandaag volledig overboord werd gegooid. En wat stellen Kris Peeters en zijn CD&V-top nu voor: hetzelfde als weleer. Vanaf 8 juni 2009 hernemen ze de zgn "Dialoog van gemeenschap tot gemeenschap". Ze hebben niet de ambitie om dat, tenbate van werk, welvaart en welzijn van de Vlamingen, te doen vanuit een machtspositie. Neen, ze willen mordicus naar de onderhandelingstafel in het gezelschap van mevrouw Gennez en mijnheer Somers. Bij deze raad ik Kris Peeters aan om absoluut ook, Vlaanderen tenbate, Jean-Jacques De Gucht mee te nemen. Ze barsten van staatshervormende ambitie die CD&V-top: niet zij wil beslissen wat moet kunnen, nee,...zij zal zien wat kan. Mevrouw Marianne Thyssen zei het heel duidelijk voor haar congresgangers op 25 april: " Vlaanderen moet de koers aanhouden en versnellen...waar het kan". Hoort U ook het besliste CD&V-voluntarisme tenbate van Vlaanderen opklinken: "...waar het kan". Waarom denk ik nu aan een passage uit een lied van wijlen Robert Long: " nederig en klein, dankbaar zullen we zijn "? Politiek is niet de kunst van het mogelijke, mijnheer Peeters. Politiek is de kunst van mogelijk te maken wat je noodzakelijk vindt. De minister-president wijst graag vanuit de hoogte naar de zgn roepers aan wal. Maar mijnheer, U heeft alvast alles te zien met de wal. Uw strategie raakt kant noch wal. En mag ik U vragen welke staatshervormende resultaten U aan de wal heeft gebracht? Uw strategie verbergt - nou ja - trouwens ook andere, Belgische bedoelingen: het communautaire dossier moet weg van de Belgische Wetstraat, 16 waar een CD&Ver huist.

Weet U, de CD&V is eigenlijk een brave Vlaamsgezinde partij, maar dan wel als het de anderen niet te veel stoort, net als de CVP van weleer. Men wil er eigenlijk wel de Vlaamse verlangens een ietsje verdedigen, als het de anderen niet te veel stoort. En als die Vlaamse verlangens in botsing komen met Belgische belangen dan doet men wel voorzichtige, heel voorzichtige pogingen om die twee met elkaar te verzoenen, als het de anderen niet te veel stoort. Maar als die braafjes geprobeerde verzoening mislukt, ja, dan...met de dood in het hart, ja..." we zullen zien wat kan voor Vlaanderen"...een volgende keer... bijvoorbeeld op een nieuwe dialoog van gemeenschap tot gemeenschap.

Er is een alternatief. De partijen in Vlaanderen kennen het. Dat ze er zich, nog voor 7 juni, in de drie weken die ons nog resten over uitspreken: Wij vragen niets. De Franstaligen moeten met hun vragen op de proppen komen. Wij concentreren ons op de eigen bevoegdheden die we exhaustief en tot in de grijze zone hanteren. Bij maatregelen van het federale niveau die schadelijk worden geacht voor Vlaanderen, hoe miniem ook, roepen wij "belangenconflicten" in. Vlaamse begrotingen dienen nooit meer om mee te werken aan het milderen of wegwerken van een deficit op een ander niveau. De kwestie Brussel-Halle-Vilvoorde laten we gewoon haar, toegegeven, ridicule parlementaire weg volgen tot aan de niet te ontlopen splitsing. De politicoloog aan de KULeuven, Bart Maddens heeft dat alles al uitvoeriger uit de doeken gedaan. Die afspraken, die engagementen moeten in de nieuwe regeringsverklaring komen, ondertekend door alle deelnemende partijen, en in de daaropvolgende legislatuur voluntaristisch worden waargemaakt.

Vlaamse partijen, spreek U uit. U vraagt van ons macht in Vlaanderen. U kan die van ons alleen krijgen als U ons de garantie geeft dat het in uw handen een macht voor Vlaanderen is, onaantastbaar prioritair en zonder remmingen een macht voor werk, welvaart en welzijn van onze Vlaamse medeburgers, van onze Vlaamse natie. Doet U dat niet dan kan U op 7 juni, in het stemhokje, alleen rekenen op ons, in de woorden van Maurits Coppieters, " ontgoocheld misprijzen".

Vlaamse vrienden, U allen heeft een afspraak in het stemhokje, en ik neem afscheid van U allen met de woorden die Ierse vrienden onder elkaar, in historische tijden, nogal eens plachten te gebruiken, uiteraard in het Gaelic: "...................", in het Nederlands vertaald, " Onze dag komt".

KIEZEN VOORVLAANDEREN WANT
'IT IS THE ECONOMY STUPID'

De economische crisis. Als ze niet bestond zouden de elite-Franstaligen - en hun Vlaamse collaborateurs - ze graag uitvinden. Uitstekend excuus om het communautaire thema weer naar de coulissen te verbannen.

Tot elke prijs dient vermeden te worden dat er weer een duidelijke Vlaamse uitspraak komt van de kiezer. In juni 2007 verloren de partijen die op de Vlaamse rempedaal gingen staan zwaar en de winnaars waren te vinden in het Vlaamsgezinde kamp. Om dat signaal uit te wissen, wordt zowaar beroep gedaan op de hogere wiskunde. Uitvoerders van dienst: politicologen van tricolore huize, die uit onderzoek vaststellen dat de kiezer geen Vlaamse stem heeft laten weerklinken. Ook daarin is België uniek. In een normaal land volstaat het de verkiezingsuitslag te bekijken om te weten waar de kiezer voor gestemd heeft; in België moeten we wachten op de ontleding door techneuten die de uitslag eerst door hun manipulatiemolen draaien. De wetenschap ten bate? Vooral België ten bate.

Dat die kiezer vandaag wakker ligt van de ruim om zich heen grijpende economische crisis, dat weten we ook zonder wetenschappelijk onderzoek. Maar dat daarmee meteen bewezen wordt dat de communautaire agenda over luxeproblemen gaat, wordt er aan Belgischgezinde zijde graag als automatisme aan toegevoegd. Pour la besoin de cause. Een truuk uit de oude kermisdoos. De Vlaamse Beweging wordt al tientallen jaren rond de oren geslagen met het verwijt dat ze zich bezig houdt met des faux problèmes. Bill Clinton inschakelend tegen de Vlaamse eisen wordt zijn motto "it's the economy stupid" zowaar gebruikt als argument tegen de Vlaamse staatsvorming.

Een andere oude truuk uit dezelfde naar mottenballen ruikende doos: maak een karikatuur van de tegenstander en val die dan aan. Grote denkers als Paul Goossens en Luc Huyse – bij de vrt ingehuurd om er voor te zorgen dat in een televisiereeks over de communautaire problemen de objectiviteit wordt gerespecteerd; alsof Maurice Lippens optreedt als raadgever voor een reportage over de verantwoordelijkheid van de bankiers - maken het argument belachelijk dat het zou volstaan Vlaanderen onafhankelijk te maken om de economische ellende te zien smelten als sneeuw voor de zon.

Niemand uit de Vlaamse Beweging beweert zoiets, maar toch proberen sommigen ons er op af te rekenen. Dat heb je als je geen serieuze argumenten in huis hebt natuurlijk.

Op dit ogenblik wordt er voor België gezongen in Brussel. Luid wellicht, zoals een kind dat in het donker naar toilet moet en hoopt zo de spoken van zich af te schudden. In de door zestig academici opgestelde steuntekst voor Belgavox lezen we, letterlijk, "Op Belgisch niveau zijn we beter beschermd tegen de schokken van de globalisering, die een regio in de ene eeuw opstuwt in de vaart der volkeren om ze de andere eeuw in diepe armoede te storten." Zelfs naar stijl lijkt deze zin overgenomen uit het werk van Henri Pirenne. Wat een sterk argument: waarom als Vlaamse muis zoeken naar oplossingen als je het kunt doen als Belgische olifant. Want België blijft voor sommige artiesten - in de dubbele betekenis van het woord - symbool staan voor de wijde wereld.

Neen, wij willen Vlaanderen niet losscheuren uit de wereld of uit Europa. Maar we durven wel het Belgische instrument kritisch beoordelen. België dat als enige land in West-Europa haar grootste bank aan een buurland verpatst; België dat de hele energiesector uitverkoopt aan Frankrijk. Zonder enig verweer van de Belgische staat.

Daarbij moet de vraag klinken: "Kan België zich niet verweren of wil het niet?" Leden van de Belgische haute finance als Davignon of Miller schuiven maandelijks mee aan de tafels van occulte Franse clubs die luisteren naar namen als Le Siècle, waar de Franse industriële strategie in zware sigarenrook wordt uitgedokterd. Nog even en de Vlaamse Beweging moet een dekolonisatiebeweging worden, want België is intussen "definitief een wingewest van Frankrijk geworden", stelt de voorzitter van de vereniging van Vlaamse Beleggingsclubs Paul Huybrechts in de krant vast.

Parijs wordt voor ons letterlijk de lichtstad; 90% van onze energiemarkt is in Franse handen. Zonder Parijs gaat bij ons het licht uit. Paul Huybrechts brengt een adembenemend verhaal: "Mijn hypothese daarbij is dat Frankrijk aan zijn noordergrens wel degelijk een doordachte culturele en economische strategie ontwikkelt. (...) Frankrijk is wel degelijk tot strategie in staat, in tegenstelling tot België zelf, dat volgens zijn eigen buitenlandminister 'geen industriële strategie' heeft."

De gevolgen gaan zeer ver en de impact is zowel politiek als economisch: "De financiële en industriële onderbouw van België is dan overwegend Frans. De Belgische politiek wordt stilaan een onbetaalbare sideshow. Voor de Belgische Franstaligen wordt Parijs het epicentrum. Het is even wennen maar het lukt wel. De Vlamingen kunnen een culturele minderheid worden in de Franse invloedsfeer."

De redding moet dus komen van België, dat volgens de rapporten van de Nationale Bank en de Hoge Raad voor Financiën een compleet debacle tegemoet gaat wat de openbare financiën betreft;
België, dat op de schaarse onbewaakte moment dat er toch een maatregel wordt genomen, beslist om de voor Vlaanderen noodzakelijke lastenverlaging voor 50-plussers af te schaffen;
België, waar plannen rijpen om Vlaanderen financieel te gaan kortwieken door aan het financieringsmechanisme te gaan prutsen. Aangezien België niet meer in staat blijkt om fundamentele keuzes te maken - ook op sociaal-economisch terrein - wordt gekozen voor de gemakkelijke weg. Zonder nieuw Belgisch geld is met de ogen dicht voortdoen geen optie, wegens lege kassen; ingrijpende maatregelen nemen is met België geen optie. Vandaar de plannen om nieuwe blikken Vlaams geld open te trekken om de Belgische stilstand betaalbaar te houden.

In dat verband wil ik graag een veel gehoord misverstand uit de wereld helpen. Het is niet Vlaanderen dat teveel geld van België krijgt, het is België dat leeft van teveel Vlaamse geld.
België draagt de kost van de vergrijzing, wordt gejammerd. Hevel dan de bevoegdheden over. Maar dan vreest Wallonië de broeksriem te moeten aansnoeren. Kortom, laat Vlaanderen via België de vergrijzing betalen. Overigens, waren het niet de Vlaamsgezinden die de rol van egoïst spelen? Maar hoe Waals-vriendelijk is het om te pleiten voor België opdat onze zuiderburen in de toekomst onze rolstoelen en bedpannen zouden gaan betalen?

Omdat België geen toekomst meer heeft, moet Vlaanderen een volwaardige staat worden. Zonder presterende overheid tussen het Vlaamse individu en de Europese instellingen, staan de Vlamingen onbeschermd in de wereld.

Trouwens, laten we het nu maar als een feit aanvaarden. Als zelfs Marc Eyskens, volbloed Belg, vorige week in een moment van helderheid vaststelde dat "Dit land is onbestuurbaar", dan is het niet meer bestuurbaar. Zelfs een minister in functie, Karel De Gucht, liet optekenen in De Standaard: "Fundamenteler is het structurele probleem van de onbestuurbaarheid van België." Hij heeft het over "het verschil in politieke benadering en cultuur, in financiële draagkracht en in bereidheid om het federale niveau te financieren."

Politicoloog Carl Devos geeft toe: "Het debat over Vlaamse verkiezingen botst ook snel op grenzen: financiële, maar vooral fiscale en institutionele. Na tien minuten discussie over Vlaamse maatregelen tegen de crisis blijkt dat we hefbomen mankeren." Met de huidige bevoegdheidsverdeling eindigt elk politiek debat over het beleid in Vlaanderen waar het juist zou moeten beginnen.

Daarom zijn er maar twee opties op 7 juni: we kiezen voor Vlaanderen of voor onvermijdelijke verarming. Wij kiezen voor Vlaanderen, want "it is the economy stupid".

Want sommigen willen ons troosten met de gedachte dat de toestand ernstig is, maar niet hopeloos. De waarheid klinkt harder: de toestand is hopeloos en al lang niet meer ernstig.

Vlaamse vrienden

Wij met z'n allen hebben reeds lang voor Vlaanderen gekozen. Wij met z'n allen hoeven niet meer overtuigd te worden. Wij met z'n allen moeten velen, namelijk alle anderen overtuigen. Kiezen voor Vlaanderen is geen opgelegd doel, kiezen voor Vlaanderen is geen middel, kiezen voor Vlaanderen is kiezen voor onze eigenheid voor wie en wart we zijn.

Beste vrienden, als het op woordbreuk en het niet houden van beloften aankomt, kunnen we reeds een en ander aanhalen.

In 2004 het gezegende jaar van de oprichting van het kartel CD&V en NV-A ging in Halle de succesvolle betoging voor de splitsing B-H-V door. Aansluitend aan deze betoging werd er door de coalitiepartijen inclusief de toenmalige Minister President een overeenkomst met de burgemeesters getekend.

Herinnert u zich nog het engagement voor onverwijlde goedkeuring van hun eigen wetsvoorstellen. Als tegenprestatie engageerden de burgemeesters zich tot een plichtsvol organiseren van de Europese verkiezingen van 13 juni 2004. De gewone jongens en meisjes die de burgemeesters zijn, hebben woord gehouden. De verkiezingen zijn rustig en normaal verlopen. Burgemeesters staan nu eenmaal kort bij de bevolking en zijn het gewoon de daad bij het woord te voegen. De grote jongens, zoals partijvoorzitters, staan blijkbaar heel wat verder van de mensen. Zij zien er geen graten in om een ondertekend engagement naast zich neer te leggen. Woordbreuk schaadt de al zo belaagde politieke geloofwaardigheid. Waarom vergeet men telkens opnieuw zijn volk naarmate men de pluche paleizen van 1830 nadert?

Waarom nemen deze mensen het niet ernstig met de steeds meer politiek vervreemdende burger-kiezer. Alle politieke commentatoren zijn het erover eens dat rechtsonzekerheid en woordbreuk nefast zijn voor het kiezersvertrouwen. Waarom wordt dan telkens opnieuw dezelfde fout gemaakt?

Het was in diezelfde periode dat door het genoemde kartel het Vlaams alternatief was geboren.
Een krachtige politieke formatie die zou spreken voor zes miljoen Vlamingen. Die meer en volwaardige bevoegdheden zou bewerkstelligen voor Vlaanderen. Maar die ook zou zorgen voor een ander en beter bestuur.

Het kartel volbracht zijn eerste opdracht in 2004 door een sterke Vlaamse regering op de been te brengen. De tweede opdracht was om via een grote staatshervorming eindelijk institutioneel en financieel orde op zaken te stellen. De hernieuwde machtsdeelname op het federaal niveau, leidde sommigen echter langzaam maar zeker weg van deze belangrijke, eigenlijk essentiële, doelstelling.

De gevolgen daarvan zijn vandaag zeer pijnlijk: geen kartel meer, geen staatshervorming (noch enig vooruitzicht in dat verband), geen splitsing B-H-V, een weinig inspirerende 'nood'regering, een dieptepunt in geloofwaardigheid,...

Die sommigen vragen opnieuw het vertrouwen. Wie gelooft die mensen nog? Hoe dan, met welke doelstellingen en met welke geloofwaardigheid? Je kan toch niet eerst al je beloftes overboord gooien en vervolgens zeggen dat we onze beloftes volgende keer wél zullen houden?

Het kartel was een middel, geen doel. Het doel was de realisatie van het kartelprogramma. Voor ons blijft dat ook zo. Immers, is het toeval dat quasi nergens het kartel op lokaal vlak werd opgeheven? Is het geen teken dat velen aan de basis blijven geloven in dat kartelprogramma, in elkaar en in de samenwerking met elkaar?

Inmiddels ontspoort het budget, is goed bestuur ver te zoeken - als er al überhaupt bestuur is -, wordt de staatshervorming op de lange baan geschoven, gaat men over B-H-V dan toch onderhandelen en staan zowel de CD&V als OpenVLD te kijken naar de alles verlammende oorlog tussen MR en de PS.

Sommige plegen woordbreuk en worden terecht weggehoond. Anderen gaan nog voor de realisatie van het kartelprogramma in woord en daad. Wij menen dat dezen doorvoor beloond mogen worden.

Het communautair gekibbel van de afgelopen jaren, heeft het vanzelfsprekende nadeel opgeleverd dat we geen stap vooruit zijn geraakt. Maar er zijn duidelijke stappen in de goede richting gezet:
• De publieke opinie is dermate geëvolueerd zoals de Vlaamse Beweging het nooit zo snel had kunnen doen. In Vlaanderen zijn honderdduizenden mensen die nooit eerder bij deze materie stilstonden, plots wel gaan nadenken over de mogelijkheid van Vlaamse onafhankelijkheid. Het thema is uit de taboesfeer, waar ook onze pers het zo graag situeert.

Bedankt Joëlle et les autres. U toetert dat dank zij u de verdere regionalisering niet op tafel ligt. Dat is misschien correct. Maar het besef van noodzaak aan verdere stappen naar onafhankelijkheid zit elders, veel efficiënter: in de hoofden van steeds meer Vlamingen. Het taboe is weg. Velen kiezen nu voor Vlaanderen.
• Er is nog een tweede voordeel: voor het eerst in de geschiedenis zijn er Vlaamse politici geweest die durfden stellen: "Wij vinden de rechtmatige Vlaamse eisen belangrijker dan de deelname aan de federale regering." Dat is een mijlpaal. Vlaamse beloftes boven Belgische macht plaatsen is sterk. Ik hoop dat deze mensen daarvoor beloond worden. Het is voor de toekomst essentiëel dat andere partijen zien en voelen dat dit lonend is.

Beste vrienden, we beleven sterke tijden. Door de recente gebeurtenissen komen we op scharniermomenten. Zowel de sociale zekerheid als de arbeidsmarkt staan onder zware druk. Het is goed om sterk te zijn in moeilijke tijden. Maar wij zullen moeilijk doen in sterke tijden.

Hartelijk dank voor uw aandacht.

Sinds het ontstaan van de Belgische staat ondergaan de Vlamingen de actieve verfransing van Vlaanderen. De taal- en administratieve faciliteiten in de zes randgemeenten zijn het tastbare bewijs van het onvermogen en de onwil (onkunde) van de Franstaligen om zich aan te passen aan de taal- en de cultuurgemeenschap waar zijn in volle vrijheid gekozen hebben te verblijven.
Dat men zich niet vergist, het is de Franstaligen niet te doen om een staatshervorming te onderhandelen maar om de politieke, administratieve en financiële voorrechten te behouden, zelfs uit te breiden.

De Francofonie heeft nooit aanvaard en zal het nooit aanvaarden dat zij haar taalkundige, culturele en administratieve greep op Vlaanderen verloren heeft. Er bestaat echter niet de geringste verwachting dat zij zal ophouden alle middelen te gebruiken om haar electorale en administratieve voorrechten in Vlaams Brabant te behouden en zelfs uit te breiden.

Diegenen die nog de illusie koesteren dat de Franstaligen tot een dialoog bereid zijn verwijs ik naar de voorbije maanden. Op geen enkel ogenblik, en niets wijst er op dat die bereidheid nu zou bestaan, waren de Franstaligen tot een constructieve dialoog bereid.

Het is dan ook naïef te geloven dat de Franstalingen zullen bereid zijn het comfort van het status quo te verlaten; de resolutie van het Waals parlement van 16 juli 2008 laat daaromtrent niet de minste twijfel bestaan.
• Het behouden van de financiële transfers;
• Verzet tegen elke bevoegdheidsoverdracht zonder bijkomende middelen;
• Spreekt zich uit voor een actieve solidariteit met de Franstalingen in de rand;
• Aansluiting van de randgemeenten bij het Brussels gewest;
• In / uitschrijvingrechten bij verkiezingen;
• Bevoegdheden voor de Franstalige gemeenschap in Vlaanderen;
• Eist dat Vlaanderen de conventie over de minderheden goedkeurt;
• Zegt zijn vertrouwen op in de Vlaamse Kamers van de Raad van State;
DEZE RESOLUTIE IS DOOR ALLE WAALSE PARTIJEN GOEDGEKEURD.

Er kan simpelweg niet onderhandeld worden over dit hele dossier; deze ongrondwettelijke situatie moet eenvoudig zonder enige compensatie worden rechtgezet.
Het Grondwettelijk Hof oordeelt met het arrest van 26 mei 2003 expliciet dat de regeling zoals ingevoerd bij de kieswet van 13 december 2002 strijdig is met het gelijkheidsbeginsel, beschermd door de artikelen 10 en 11 van de Grondwet.

Tijdens de verkiezingen voor het Europees Parlement van 13 juni 2004 konden kandidaten van 64 gemeenten behorend tot de Waalse kieskring en het Franse kiescollege in 35 gemeenten van het arrondissement Halle-Vilvoorde stemmen halen - het omgekeerde was en is nog steeds onmogelijk.

Dit is duidelijk een ongelijke behandeling van de kiezers en de kandidaten van de Vlaamse kieskring en behorende tot het Vlaamse kiescollege en de kiezers en kandidaten behorende tot de Waalse kieskring en het Waalse kiescollege.
De vaststelling dat een Rechtbank of een Hof dit niet vastgesteld heeft doet niets af van de discriminatie van de Vlaamse kandidaten en een blijvende schending van de artikelen 10 en 11 van de Grondwet.

Het niet toepassing van het arrest van het Grondwettelijk Hof door de wetgevende en uitvoerende macht is een schaamteloos bedrog en het negeren van de rechtsregels die de overheid zelf opgesteld heeft.

De grondwet vertegenwoordigt het hoogste gezag in een rechtstaat en verleent de sterkste bescherming aan de meest fundamentele rechten.

Door de uitvoering van het arrest van het Grondwettelijk Hof van 26 mei 2003 te verhinderen en te dwarsbomen zetten de Franstaligen nog iets veel fundamenteler op de helling: de rechtstaat zelf.

Door het inroepen van het belangenconflict blokkeert de Francofonie de uitvoering van de stemming in de kommissie van Binnenlandse Zaken van het federale parlement.
• Stemming Kamercommissie: 7 november 2007
• Franse Gemeenschapsraad: 9 november 2007 tot 8 mei 2008 = 181 dagen
• Frans Gemeenschapscommissie: 9 mei 2008 tot 28 januari 2009 = 264 dagen
• Waals Parlement: 14 januari 2009 tot 28 mei 2009 = 134 dagen in theorie
• Duitstalige Parlement: 28 mei 2009 tot 25 september 2009 = 120 dagen in theorie
• Brussels Parlement: 25 september 2009 tot 23 januari 2010 in theorie
SAMEN GOED VOOR 819 DAGEN OF 2 JAAR, 2 MAAND en 19 DAGEN

De splitsing van de kieskring B-H-V en van het gerechtelijke arrondissement heeft geen communautaire aspect zoals te pas en te onpas wordt verkondigd, maar iets dat een rechtstaat fundamenteel en veel dieper raakt: het respect voor de grondwet. Ik stel evenwel vast dat het naleven van de grondwet en het afdwingen van deze naleving in het Belgisch staatverband onmogelijk geworden is.

Bij de vaststelling dat de overheid de eigen rechtsregels niet respecteert hoeven de burgers, noch de ondergeschikte besturen, zich er neer bij te leggen; zij hebben het morele recht en de plicht zich daaraan te onttrekken en daar niet aan mede te werken.

Burgers hebben rechten en plichten, maar dat geldt ook voor de overheid. Als de Belgische regering zelfs de grondwet niet meer wenst na te leven, mag je dan van de burgers eigenlijk nog wel verwachten dat ze braaf zullen helpen die wetsovertreding uit te voeren?

De Francofonie heeft eveneens geen enkel probleem de vloer aan te vegen met het staatsrechtelijke principe van de FEDERALE LOYAUTEIT voorzien door artikel 143 van de Grondwet; dit artikel stelt dat de federale staat de gewesten en gemeenschappen constructief met elkaar samenwerken en elkaar niet tegenwerken.

Het verzet tegen de kandidatuur van Luc VAN DEN BRANDE voor het ambt van secretaris-generaal bij de Raad van Europa werd door de francofonie geboycot omdat voornoemde geweigerd heeft het minderhedenverdrag goed te keuren.

Het is hoog tijd dat de Vlaamse federale parlementsleden het Belgische denkkader verlaten en zich op dezelfde lijn stellen van hun Waalse homoniemen die in de eerste plaats opkomen voor de belangen van hun volk, gewest en gemeenschap en pas het Belgische denkkader hanteren voor zover het in hun financiële kraam past.

Het is en blijft een bittere vaststelling dat voor Vlaamse federale parlementsleden de opportuniteit van een mandaat nog altijd zwaarder doorweegt dan het opkomen voor de Vlaamse belangen

Na de verwarring omtrent de niet splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde en de hallucinante toegevingen waartoe de "Vlaamse Onderhandelaars" in 2005 bereid waren stellen wij vast dat de Franstaligen niet nog steeds bereid zijn tot een ernstig en redelijk gesprek tenzij Vlaanderen een verregaande politieke zelfverminking zou aanvaarden.
In hun mentaliteit moeten de Vlamingen blijven geven en toegeven om dit Belgisch staatsverband boven water te houden en het bovendien nog financieren.

Boodschap aan de Francofonie

FRANSTALINGEN IN VLAAMS-BRABANT MOETEN ZICH AANPASSEN, NIET DE VLAMINGEN
• Wij spreken Nederlands. Daarom, als je deel wilt uitmaken van onze samenleving dan heeft u geen andere keuze dan onze taal te leren en onze cultuur te aanvaarden.
• Vlaanderen is ons LAND, onze GROND, onze MANNIER VAN LEVEN en wij willen u alle mogelijkheden bieden om er van te genieten. Maar dan moeten jullie eens en voorgoed ophouden onze taal, onze cultuur, onze burgers te beledigen.
• Wij hebben u niet gedwongen naar hier te komen; u bent uit vrije wil naar hier gekomen.
AANVAARD VLAANDEREN ZOALS VLAANDEREN U AANVAARDE
• Indien u onze taal, onze cultuur en onze levenswijze blijft onderuithalen raden wij u aan gebruik te maken van een Vlaams voorrecht:
HET RECHT OM OP TE STAPPEN